حتی به آنها که به آمریکا اعتماد کردند، به آمریکا امید بستند، به سراغ آمریکا رفتند برای کمک گرفتن، رحم نکردند. (آمریکاییها) حتی به امثال مصدق هم راضی نیستند؛ اینها نوکر میخواهند، سرسپرده میخواهند، توسریخور میخواهند.
رفتار آنها در قضایای گوناگون اقتصادی و سیاسی و امنیتی ما و رفتار آنها در قضیه جنگ تحمیلی و سپس هم رفتار آنها در قضیه تحریم؛ اینها را ما نباید از یاد ببریم؛ نمیتوانیم به غربیها هیچ امیدی داشته باشیم.
امروز هم عدهای از جمهوری اسلامی توقع سادهلوحی دارند؛ همان سادهلوحیای که دوروبریهای مصدق کردند و نگذاشتند او دشمن را ببیند و نهایتاً کار به جایی رسید که دستگاه مصدق را نابود کردند و آنهمه تلاش مردمی را به هدر دادند.
دولت مصدق که نفت را، منبع ثروت ملی کشور ما را از چنگ انگلیسیها و از دست انگلیسیها با کمک افرادی که بودند - مرحوم آیتالله کاشانی و دیگران - توانست خارج کند، یک اشتباه تاریخی انجام داد و آن تکیه به آمریکا بود.
هر ملتی به آمریکا اعتماد کرد، ضربه خورد؛ حتی آن کسانی که دوست آمریکا بودند. مصدق اعتماد کرد، کتکش را (هم) خورد. حکومت دکتر مصدق یک حکومت ملی بود؛ مشکلش هم با غربیها فقط مسئله نفت بود.
ملی شدن صنعت نفت درواقع هیچ و پوچ گردید؛ چون همان نفت را به کنسرسیومی دادند که آمریکاییها طراحی کردند. هرچه که دشمن خواست، همان شد؛ بهخاطر جدا شدن از روحانیت و دین. اینها عبرت است.
دستگاه CIA آمریکا برای ساقط کردن حکومتی که با آنها ناسازگار بود و منافع آنها را تأمین نمیکرد؛ حکومتی که به آراء مردم متکی بود تحت عنوان اینکه ممکن است پشت پرده آهنین شوروی برود، از همه ابزارها - از جمله هنر - استفاده کرد.
در بیستوهشتم مرداد همهچیز روشن و واضح بود. آمریکاییها به نهضت ملی شدن صنعت نفت خیانت کردند و با انگلیسیها که طرف مقابل نهضت عدالتخواهی در ایران بودند، همدست شدند و نهضت ملی شدن صنعت نفت را از بین بردند.
دکتر مصدق خیال کرد مردم از اوست که دارند حمایت میکنند، درحالیکه مردم از دین حمایت میکردند؛ مرحوم آیتالله کاشانی هم شخصش برای مردم مهم نبود، فکرش، راهش، حرکتش و اعتقاداتش مهم بود.
آن چیزی که ایادی استکبار را آن روزها ناراحت میکرد، آیتالله کاشانی و امثال او بودند. مرحوم آیتالله کاشانی مغبوض و مغضوب دستگاه استکباری بود برای خاطر اینکه منادی دین و اسلام بود، میخواست اسلام بر این مملکت حکومت کند.
