هر ملتی به آمریکا اعتماد کرد، ضربه خورد؛ حتی آن کسانی که دوست آمریکا بودند. مصدق اعتماد کرد، کتکش را (هم) خورد. حکومت دکتر مصدق یک حکومت ملی بود؛ مشکلش هم با غربیها فقط مسئله نفت بود.
ملی شدن صنعت نفت درواقع هیچ و پوچ گردید؛ چون همان نفت را به کنسرسیومی دادند که آمریکاییها طراحی کردند. هرچه که دشمن خواست، همان شد؛ بهخاطر جدا شدن از روحانیت و دین. اینها عبرت است.
دستگاه CIA آمریکا برای ساقط کردن حکومتی که با آنها ناسازگار بود و منافع آنها را تأمین نمیکرد؛ حکومتی که به آراء مردم متکی بود تحت عنوان اینکه ممکن است پشت پرده آهنین شوروی برود، از همه ابزارها - از جمله هنر - استفاده کرد.
در بیستوهشتم مرداد همهچیز روشن و واضح بود. آمریکاییها به نهضت ملی شدن صنعت نفت خیانت کردند و با انگلیسیها که طرف مقابل نهضت عدالتخواهی در ایران بودند، همدست شدند و نهضت ملی شدن صنعت نفت را از بین بردند.
دکتر مصدق خیال کرد مردم از اوست که دارند حمایت میکنند، درحالیکه مردم از دین حمایت میکردند؛ مرحوم آیتالله کاشانی هم شخصش برای مردم مهم نبود، فکرش، راهش، حرکتش و اعتقاداتش مهم بود.
آن چیزی که ایادی استکبار را آن روزها ناراحت میکرد، آیتالله کاشانی و امثال او بودند. مرحوم آیتالله کاشانی مغبوض و مغضوب دستگاه استکباری بود برای خاطر اینکه منادی دین و اسلام بود، میخواست اسلام بر این مملکت حکومت کند.
مهندس حسینی تأکید کرد: تاریخ نفت ایران تنها به فناوری و تولید محدود نمیشود، بلکه حجم عظیمی از اسناد، مدارک، قراردادها و تعاملات بینالمللی در این زمینه باقی مانده است. این اسناد بخشی از هویت ملی ما را شکل میدهند.
دکتر مصدق یک انسان لیبرال و آزادیخواهی بود که اعتقاد داشت جامعه همینجور با همین نظام زندگی کند، منتها انگلیسها یا مثلاً قدرتهای خارجی بر آن حکومت نداشته باشند. (اما) مرحوم آیتالله کاشانی یک فرد مکتبی بود.
این انسان اگر اهل قناعت نبود، اگر آدمی بود که دارای بلندپروازیهای دنیاطلبانه بود، یقیناً آینده خودش را تأمین میکرد. یک چنین شخصیتی، آیتالله کاشانی بود. مبارز، شجاع، از هیچ دولتی، از هیچ قدرتی، هیچوقت نترسید.
آیتالله کاشانی هوشیارانه مسائل را میدید، زمینهچینی نفوذ آمریکا در کشور را بعد از واقعه خلع ید و روی کار آمدن دکتر مصدق بهروشنی پیشبینی کرده بود، حتی به دکتر مصدق خبر هم داد که متأسفانه البته اثری نکرد.
